خاطرات اسارت

صبح زود که بیدار باش می زدند.باید سریع پتوها را جمع  و در کنار اتاق انکارد می کردیم.ودر صف های منظم روی دو پا می نشستیم و منتظر افسر عراقی می ماندیم.

بر پا ، خبر دار ، بشین ، آمار گیری و خروج افسروبازدوباره نشستن روی دو پاوسر پایین.آمارگیری اردو گاه که تمام می شد ؛افسر عراقی  می رفت وبعد آزاد باش می دادند . ظهر و شب هم همینطور . بعضی مواقع که افسر صحبت می کرد ؛ این نشستن در صف آمار ساعت ها طول می کشید.

همین نشستن در صف آمار روی دو پا با سر پایین باعث شده است که اکثر آزادگان به کمر دردهای شدید مبتلا شوند و من هم همراه با عوارض دیگر این سوغاتی را  از عراق با خود به همراه دارم.